Najstarsze ślady działalności człowieka w Norwegii

norwegia
Najstarsze ślady działalności człowieka w Norwegii odkryto koło Komsa w okręgu Finnmark i niedaleko Fosna w Nordm?re.
Datuje się je na około 9000 p.n.e.
? 8000 p.n.e. W 793 r.
atakiem na angielski klasztor Lindisfarne rozpoczęła się epoka wikingów.

Od tego roku skandynawscy najeźdźcy na długich łodziach często widziani byli w portach Europy Północno-Zachodniej.

Norwescy wikingowie dotarli do Islandii, Irlandii (założyli tam miasto Dublin), Grenlandii, a także do Ameryki. We wczesnym średniowieczu kraj podzielony był pomiędzy lokalnych władców.

Jednym z pierwszych, którzy podjęli próbę zjednoczenia, był Harald Pięknowłosy (norw.
Harald H?rfagre).
On to właśnie w roku 872, po bitwie pod Harsfjorden założył pierwszą w Norwegii siedzibę królewską ? Avaldsnes. Pierwszy kościół powstał w Norwegii w Moster w 995 r.
za sprawą króla Olafa Tryggvasona. Jako symboliczny moment chrystianizacji kraju uznaje się jednak bitwę pod Stiklestad, gdzie poległ władca Norwegii Olaf Haraldsson, uznany później świętym.

XIII wiek to czas świetności Norwegii: pod panowaniem H?kona IV w skład terytorium norweskiego wchodziły także Jämtland, Islandia, Wyspy Owcze, Orkady, Szetlandy i Grenlandia.

W XIV wieku kraj został osłabiony przez zwiększające się wpływy Hanzy, epidemię czarnej śmierci w 1349 r. i walki o tron. Po śmierci H?kona VI w 1380 r. tron objął jego syn Olaf IV, a następnie żona zmarłego króla, Małgorzata I, która była także królową Danii, a później i Szwecji. W 1397 Norwegia, Szwecja i Dania zawarły unię, zwaną kalmarską. Szwecja wyłamała się z unii w 1523 r. Norwegia, coraz bardziej zależna od Danii, pozostała w unii do 1814 r.

Wtedy to, zwycięzcy w wojnach napoleońskich podpisali traktat w Kilonii, na podstawie którego Norwegia miała stać się częścią Szwecji, jako odszkodowanie dla tej ostatniej za stratę Finlandii na rzecz Rosji.

Uchwalona 17 maja 1814 w Eidsvoll konstytucja była próbą odzyskania przez kraj całkowitej suwerenności.

Skończyło się jednak na unii personalnej ze Szwecją.
Pełną suwerenność odzyskali Norwegowie w 1905 r.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Norwegia

O Norwegii

Norwegia (bokm?l Norge i lub nynorsk Noreg i), urzędowo Królestwo Norwegii ? monarchia konstytucyjna, której terytorium obejmuje zachodnią część Półwyspu Skandynawskiego, Jan Mayen, Svalbard i Wyspę Bouveta.

Ma łączną powierzchnię 385 252 km? i liczy około pięciu milionów mieszkańców.

Jest drugim najrzadziej zaludnionym państwem Europy.
Graniczy ze Szwecją niemal na całej długości granicy; znacznie krótsze odcinki oddzielają Norwegię od Finlandii i Rosji.
Kraj ma również granicę morską (przez cieśninę Skagerrak) z Danią.
Stolicą Norwegii jest Oslo.

Długa, licząca ponad 20 tys.

kilometrów linia brzegowa znana jest z charakterystycznych zatok, tzw. fiordów. Nazwa kraju pochodzi od staronordyckiego nord vegen (pol.
droga na północ).Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Norwegia

Norwegia jest monarchią

norwegia
Norwegia jest monarchią konstytucyjną.
Według konstytucji, król ma bardzo szeroką władzę, m.in. wybiera Radę Państwa, w skład której wchodzi premier i co najmniej siedmiu członków, egzekwuje podatki, mianuje wszystkich urzędników cywilnych, kościelnych i wojskowych, jest naczelnym dowódcą sił lądowych i morskich, ma też prawo łaski. W rzeczywistości władza wykonawcza spoczywa jednak w rękach rządu, na czele którego stoi premier.
Władza ustawodawcza jest w rękach Stortingu (jednoizbowy parlament), w którym zasiada łącznie 169 deputowanych.
Wybierany jest na kadencję czteroletnią.
Projekty ustaw wnoszone są przez jego członków lub rząd za pośrednictwem członka Rady Państwa.
Konstytucja Norwegii obowiązuje od 17 maja 1814 roku, z późniejszymi zmianami.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Norwegia.

Widok do druku:

norwegia